روش سئو: محققان دانشگاه مونستر آلمان می گویند بیشتر آب های موجود روی کره زمین از برخورد کیهانی که موجب شکل گرفتن ماه شده، آمده است.
به گزارش روش سئو به نقل از ایسنا و به نقل از گیزمگ، این سوال که مقدار زیادی از آب موجود روی کره زمین از کجا آمده است را امکان دارد بتوان با بررسی دقیق ماه پاسخ داد.
برمبنای تحقیقات انجام شده توسط متخصصان سیاره شناسی دانشگاه “مونستر”(Münster)، برخورد زمین با یک ریز سیاره (planetoid) به اندازه مریخ در ۴.۴ میلیارد سال قبل که سبب شکل گیری ماه شد، تقریباً تمام آب هایی را که سیاره ما را قابل سکونت کرده به زمین عطا کرد.
این برخورد موجب ایجاد ماهواره طبیعی زمین یعنی کره ماه شده است که محور زمین را تثبیت کرد.
زمین حداقل با دانش فعلی ما یک سیاره بسیار غیر معمول و منحصر به فرد است. گذشته از این واقعیت که این سیاره تنها سیاره میزبان حیات و آن هم حیات هوشمند است، دارای خاصیت های فیزیکی عجیبی نیز هست. یکی از آنها این است که سه چهارم از سطح زمین با آب مایع پوشیده شده است و دارای یک قمر است که آنقدر بزرگ است که تأثیرات عمده ای بر زمین دارد.
با عنایت به نظریه های اخیر، ماه هنگامی شکل گرفت که زمین اولیه با یک ریز سیاره به نام “تیا”(Theia) که اندازه مریخ بود برخورد کرد. این برخورد نه تنها سبب تشکیل ماه شد بلکه مطالعات محققان دانشگاه مونستر نشان داده است که مقدار زیادی آب نیز برای زمین به ارمغان آورد.
چیزی که این نتیجه گیری را جالب می کند این است که زمین در منظومه شمسی درونی قرار دارد که بسیار خشک است. منظومه شمسی درونی دارای چهار سیاره درونی به اسامی عطارد، زهره، زمین و مریخ است. زمین آب زیادی دارد، اما عطارد، زهره و مریخ تقریباً هیچ آبی ندارند.
بخش مرطوب منظومه شمسی بخشی بیرونی آن است که دارای سیاره ها و اقماری است که عمدتاً دارای یخ هستند و شهاب سنگ های کربنیک از این منطقه آمده اند. این ها شهاب سنگ هایی هستند که بجای آهن-نیکل از سیلیکات تشکیل شده اند و دارای مولکول های آلی هستند و همین طور تا ۲۰ درصد از آب تشکیل شده اند.
بگفته محققان تصور می شود که این شهاب سنگ های کربنیک آب را به زمین آورده باشند. اما سوال این بود که چطور؟ پاسخ در نگاه به نسبت های ایزوتوپ است که یک ابزار قدرتمند برای یافتن منشأ یک ماده است.
“گریت باده” از مؤسسه سیاره شناسی دانشگاه مونستر می گوید: ما از ایزوتوپ مولیبدن (molybdenum) برای پاسخ به این سوال استفاده کردیم. ایزوتوپ مولیبدن به ما اجازه می دهد که مواد شیمیایی کربنیک و غیر کربنیک را به وضوح تشخیص دهیم. این کار رد پای ژنتیکی یک ماده را نشان داده است که از منظومه شمسی درونی آمده است یا منظومه شمسی بیرونی.
امضای ایزوتوپی مواد حاصل از منظومه خورشیدی درونی و بیرونی بطور قابل توجهی متفاوت می باشد. تیم مونستر با این روش دریافت که ترکیب ایزوتوپ مولیبدن زمین چیزی بین این دو است که نشان داده است خیلی از مواد در پوسته و گوشته زمین از فراتر از مدار مریخ آمده اند، در صورتیکه بنظر می رسد مواد موجود در هسته زمین از منظومه شمسی درونی آمده اند.
علاوه بر این، این پدیده حاکی از شکل گیری نسبتاً دیرِ زمین است که دلیل غلظت های مختلف مولیبدن را نیز توضیح می دهد.
بدین سبب محققان نتیجه گرفتند که مولیبدن موجود در گوشته در طول برخورد ۴.۴ میلیارد سال پیش با “تیا” وارد زمین شده است. این به نوبه خود به این معنا است که “تیا” باید از منظومه شمسی بیرونی آمده باشد و تقریباً تمام آب موجود روی زمین و همین طور ماه را به وجود آورده است.
“تروستن کلین” استاد علوم سیاره شناسی دانشگاه مونستر می گوید: رویکرد ما منحصر به فرد است، برای اینکه برای نخستین بار منشأ آب بر روی زمین را با شکل گیری ماه مرتبط کردیم. به سادگی می توان گفت بدون وجود ماه احتمالاً حیات در زمین وجود نداشت.
ریزسیاره ها به آن دسته از اجرام نجومی گفته می شود که بطور مشخص نه یک دنباله دارند و نه از نظر اندازه سیاره هستند ولی دارای مدار مستقیم و واضحی به دور خورشید هستند. ریزسیاره ها می توانند سیاره کوتوله، سیارک، تروجان، سانتور، اجرام در کمربند کویپر یا از اجسام فرانپتونی باشند.
این تحقیق در مجله Nature Astronomy انتشار یافته است.
منبع: روش سئو
